یک بازی رومیزی که فقط برای گروههای خاص میدرخشد
اسلی د اسپایر: بازی رومیزی (Slay the Spire: The Board Game) اقتباسی از بازی ویدیویی محبوب است که توانسته جوهره دکبیلدینگ و مبارزات تاکتیکی را به میز بازی بیاورد. اما برخلاف بسیاری از بازیهای رومیزی که برای هر جمعی مناسب هستند، این بازی برای گروههای خاصی طراحی شده و تنها در شرایط درست میدرخشد. اگر قصد خرید آن را دارید، بهتر است بدانید که آیا گروه شما جزو مخاطبان هدف آن است یا خیر.
اولین گروهی که از این بازی لذت میبرد، طرفداران پروپاقرص بازی ویدیویی اصلی هستند. اسلی د اسپایر: بازی رومیزی با وفاداری به منبع اصلی، کارتها، مصنوعات و دشمنان آشنا را به صورت فیزیکی بازآفرینی کرده است. برای کسانی که ساعتها در نسخه دیجیتال صرف کردهاند، دیدن کارتهای «Shiv» یا «Barricade» روی میز حس نوستالژیک و رضایتبخشی ایجاد میکند. همچنین مکانیزم ساخت دسته (دکبیلدینگ) که هسته اصلی بازی است، برای این گروه کاملاً آشنا و لذتبخش خواهد بود.
گروه دوم، بازیکنانی هستند که عاشق بازیهای مشارکتی و چالشبرانگیزند. بر خلاف بازی ویدیویی تکنفره، نسخه رومیزی به صورت بازی مشارکتی (همیارانه) طراحی شده و ۱ تا ۴ بازیکن با هم علیه برج همکاری میکنند. این ویژگی باعث میشود که گروههایی که از بازیهایی مثل پاندمیک لجسی: فصل ۱ یا گلومهیون لذت میبرند، اینجا هم احساس رضایت کنند. هماهنگی برای شکست دادن باسها و مدیریت منابع مشترک، نیازمند ارتباط و برنامهریزی جمعی است.
سومین گروه، علاقهمندان به بازیهای کارتی با عمق استراتژیک هستند. ساخت دسته/کیسه/مخزن (دکبیلدینگ) در این بازی با انتخاب کارتهای جدید پس از هر مبارزه، دائماً عرشه شما را تغییر میدهد. برخلاف برس بیرمنگام که اقتصاد محور است یا آرک نوا که باغوحشسازی میکند، این بازی تمرکز محض روی مبارزه و بقا دارد. اگر گروه شما از بهینهسازی دست کارت و تصمیمگیریهای تاکتیکی لذت میبرد، اسلی د اسپایر انتخابی عالی است.
اما این بازی برای گروههایی که به دنبال تجربهای سبک و سریع هستند، اصلاً مناسب نیست. زمان بازی ۳۰ تا ۱۵۰ دقیقهای، بسته به تعداد بازیکنان و سطح دشواری، میتواند طولانی و طاقتفرسا باشد. همچنین تاساندازی برای برخی اقدامات، عنصر شانس را وارد میکند که ممکن است برای بازیکنانی که به دنبال استراتژی محض هستند، ناامیدکننده باشد. بازیهایی مثل دون ایمپریوم تعادل بهتری بین شانس و استراتژی دارند.
گروه دیگری که ممکن است از این بازی ناامید شوند، بازیکنانی هستند که به دنبال تنوع داستانی یا روایتمحور هستند. ماجراجویی بودن بازی به معنای داستانسرایی عمیق نیست؛ بلکه ماجراجویی در قالب مبارزات پشتسرهم تعریف میشود. بر خلاف پاندمیک لجسی: فصل ۱ که با هر بازی داستان تغییر میکند، اسلی د اسپایر یک چالش تکراری با متغیرهای تصادفی است. اگر گروه شما عاشق روایتهای اپیزودیک است، این بازی ممکن است یکنواخت شود.
همچنین، این بازی برای گروههای پرجمعیت (بیش از ۴ نفر) طراحی نشده و حتی در حالت ۴ نفره، زمان انتظار بین نوبتها میتواند طولانی شود. انتخاب همزمان اقدام (انتخاب همزمان اقدام) تا حدی این مشکل را کاهش میدهد، اما همچنان بازیکنان باید منتظر بمانند تا نوبت به آنها برسد. برای گروههای ۳ تا ۴ نفره که صبور و هماهنگ هستند، بهترین تجربه رقم میخورد.
در نهایت، اسلی د اسپایر: بازی رومیزی یک محصول خاص است که برای طرفداران دکبیلدینگ، بازیهای مشارکتی چالشبرانگیز و ویدیوگیم اصلی ساخته شده. طراحان آن، آنتونی جووانتی، کیسی یانو و گری دورتسکی، با همکاری ناشر Contention Games، توانستهاند اثری خلق کنند که در جایگاه خود درخشان است. اما اگر گروه شما به دنبال تجربهای سبک، سریع یا داستانمحور است، بهتر است به سراغ بازیهای دیگری مثل برس بیرمنگام یا آرک نوا بروید. انتخاب آگاهانه، لذت بازی را دوچندان میکند.
