با کدام گروهها گلومهاون: فک شیر را شروع کنیم؟
گلومهاون: فک شیر (Gloomhaven: Jaws of the Lion) نسخهی سبکتر و دروازهای است به دنیای سنگین و پرجزئیات گلومهیون. اما این بازی برای همه نیست — حتی با وجود سادهسازیهای هوشمندانه. سوال اینجاست: با کدام گروه از دوستان یا چه نوع جمعی میتوانید بیشترین لذت را از این بازی ببرید؟ اگر دنبال یک تجربهی کمپینمحور و مشارکتی هستید، این مقاله به شما کمک میکند بفهمید که آیا «فک شیر» انتخاب مناسبی برای گروه شماست یا نه.
اول از همه، بیایید ببینیم این بازی دقیقاً چه چیزی ارائه میدهد. شما در نقش یکی از چهار شخصیت منحصربهفرد — یک جنگجو، یک دزد، یک جادوگر و یک محافظ — وارد داستانی تاریک میشوید. هر سناریو یک مأموریت دارد که با کارتهای عمل و حرکت انجام میدهید. مکانیزم اصلی، صف اقدامات است: شما دو کارت از دست خود انتخاب میکنید و اقدامات بالای آنها را به ترتیب اجرا میکنید. این سیستم ساده به نظر میرسد، اما عمق تاکتیکی زیادی دارد.
حالا برسیم به گروههای ایدهآل. اولین گروه: «تازهکارهای مشتاق». اگر دوستانی دارید که هیچوقت بازی رومیزی سنگین انجام ندادهاند اما عاشق داستان و همکاری هستند، این بازی عالی است. برخلاف گلومهیون اصلی، این نسخه با یک آموزش ۵ سناریویی شروع میشود که مکانیزمها را قدمبهقدم معرفی میکند. نیازی نیست کسی قوانین را از قبل بلد باشد. فقط کافی است همه حوصله داشته باشند و به فکر برد گروهی باشند نه فردی.
گروه دوم: «گیمرهای ویدیویی که به دنبال تجربهی فیزیکی هستند». اگر دوستانتان عادت دارند در بازیهای ویدیویی نقشآفرینی کنند و تصمیمات تاکتیکی بگیرند، این بازی حس آشنا اما تازهای به آنها میدهد. محدودیت ارتباط در این بازی جذاب است: شما نمیتوانید جزئیات کارتهایتان را به دیگران بگویید، فقط میتوانید اهداف کلی را هماهنگ کنید. این محدودیت باعث میشود هر بازیکن مستقل فکر کند و در عین حال برای پیروزی گروه تلاش کند.
گروه سوم: «بازیکنان باتجربهای که وقت کم دارند». اگر عاشق گلومهیون هستید اما نمیتوانید هر هفته ۳-۴ ساعت وقت بگذارید، «فک شیر» راه حل شماست. هر سناریو حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول میکشد (در ابتدا شاید بیشتر). این بازی با ۲۵ سناریو، یک کمپین کامل اما فشرده ارائه میدهد. برای گروههایی که جلسات کوتاه و منظم دارند، ایدهآل است.
اما چه گروههایی بهتر است سراغ این بازی نروند؟ اول: «گروههای رقابتی». اگر دوستانتان عاشق رقابت و خراب کردن نقشهی هم هستند، این بازی شما را ناامید میکند. «فک شیر» کاملاً مشارکتی است (بازی مشارکتی (همیارانه)) و همه باهم میبرید یا میبازید. برای گروههایی که دوست دارند به هم بگویند «چرا این کار رو کردی؟»، این بازی ممکن است تنش ایجاد کند.
دوم: «گروههای بزرگ». بازی فقط برای ۱ تا ۴ بازیکن است. اگر جمع شما ۵ نفر یا بیشتر است، باید گروه را نصف کنید یا به دنبال بازی دیگری باشید. همچنین، اگر کسی در گروه به شدت از «الفا بازیکن» بودن لذت میبرد (یعنی به همه دستور میدهد چه کار کنند)، محدودیت ارتباطی این بازی را دور میزند و تجربه را برای دیگران خراب میکند.
سوم: «کسانی که از شانس و تصادف بدشان میآید». بله، این بازی یک لایه شانس دارد (کشیدن کارتهای حمله و حرکت). اما برخلاف بازیهایی مثل برس بیرمنگام که شانس کمی دارند، در «فک شیر» شما میتوانید با برنامهریزی و هماهنگی، شانس را به نفع خود مدیریت کنید. با این حال، اگر گروه شما از هرگونه عدم قطعیت متنفر است، شاید مینیاتوری و داستانگویی این بازی نتواند جبران کند.
در نهایت، اگر گروه شما متشکل از ۲ تا ۴ نفر است که عاشق داستان، همکاری و چالشهای فکری هستند، «فک شیر» یکی از بهترین انتخابهاست. طراحی آیزاک چایلدرز (آیزاک چایلدرز) و ناشران Albi (Albi) و Albi Polska (Albi Polska) این بازی را به یک اثر ماندگار تبدیل کردهاند. اگر گروه شما جزو دستههای بالا نیست، شاید بهتر باشد به سراغ بازیهایی مثل آرک نوا یا دون ایمپریوم بروید که رقابت و استراتژی عمیقتری دارند. اما اگر آمادهی یک ماجراجویی مشترک هستید، دست به کار شوید.
