ژینکوپلیس و اسمارتفون اینک هر دو بازیهای اقتصادی با محوریت اکثریت منطقهای هستند، اما از دو منظر کاملاً متفاوت به این مکانیزم نگاه میکنند. ژینکوپلیس یک بازی اروپایی چابک و سریع است که در ۴۵ دقیقه جمع میشود و روی درفت بسته و مدیریت کارتها تمرکز دارد. شما در هر دور همزمان کارت انتخاب میکنید و با لایهگذاری کاشیهای ساختمان روی نقشه، سعی در کنترل مناطق شهری دارید. خبری از زنجیره تأمین یا تکنولوژی نیست؛ همه چیز حول موقعیتیابی هوشمندانه و پیشبینی حرکات رقبا میچرخد. این بازی به خاطر سرعت و همزمانیاش، حس یک مسابقه معمایی فشرده را القا میکند.
در مقابل، اسمارتفون اینک یک شبیهساز تجاری با ریتم کندتر و عمق استراتژیک بیشتر است. بازیکنان به جای درفت، با یک صف اقدامات برنامهریزی شده کار میکنند - شما از قبل مشخص میکنید در کدام مناطق تحقیق و توسعه، تولید یا قیمتگذاری انجام میدهید. ساخت شبکه و مسیر فروش در اینجا حیاتی است: باید با لایهگذاری کارخانهها و انبارها، زنجیرهای بسازید که محصولتان را به بازارهای جدید برساند. مدت زمان ۶۰ تا ۹۰ دقیقهای بازی به شما اجازه میدهد استراتژی بلندمدت خود را بچینید و تأثیر تصمیمات اولیه را در مراحل پایانی ببینید.
مخاطب این دو بازی نیز متفاوت است. ژینکوپلیس برای کسانی مناسب است که به دنبال یک بازی سریع با تعامل غیرمستقیم و چالش ذهنی لحظهای هستند - شبیه به نسخه پیچیدهتری از «۷ شگفتی جهان» اما با نقشه. اسمارتفون اینک اما به بازیکنانی تعلق دارد که از مدیریت منابع چندلایه و رقابت تنگاتنگ بر سر بازارهای منطقهای لذت میبرند، جایی که هر تصمیم قیمتگذاری یا توسعه محصول میتواند مسیر بازی را عوض کند. هر دو بازی امتیاز بالایی دارند و از نظر پیچیدگی نزدیک به هم هستند، اما حس و حالشان کاملاً متفاوت است: یکی معماری شهری انتزاعی، دیگری جنگ اقتصادی ملموس.
