الدریچ هارور و نموز وار هر دو از آن دسته بازیهای ماجراجویانه و روایتمحور هستند که شما را در دل داستانهای بزرگ و پرالتهاب میاندازند، اما مسیر رسیدن به این حس و حال کاملاً متفاوت است. الدریچ هارور یک بازی کاملاً مشارکتی و گروهی است که با ۱ تا ۸ بازیکن طراحی شده و تمرکز اصلی آن روی کاوش در جهان، مبارزه با هیولاهای کیهانی و جمعآوری سرنخهاست. در مقابل، نموز وار یک تجربه انفرادی یا حداکثر دونفره است که در آن شما کاپیتان نمو هستید و باید با زیردریاییتان در اقیانوسها سفر کنید، با کشتیهای دشمن بجنگید و منابع را مدیریت کنید.
از نظر مکانیزمها، هر دو بازی از سیستم «امتیاز اقدام» استفاده میکنند، یعنی هر دور باید تصمیم بگیرید کدام اقدام را انجام دهید و منابع محدودتان را هوشمندانه خرج کنید. اما الدریچ هارور با حرکت نقطهبهنقطه روی نقشه بزرگ جهان و تاساندازی برای موفقیت در مأموریتها، حس یک ماجراجویی پر از عدم قطعیت و هرجومرج را القا میکند. نموز وار اما از حرکت منطقهای و مکانیزم اکثریت/نفوذ در منطقه استفاده میکند و بیشتر شبیه یک بازی مدیریت ریسک و برنامهریزی استراتژیک است تا یک دویدن هیجانی به دنبال هیولاها.
مخاطب هدف این دو بازی نیز متفاوت است. الدریچ هارور برای گروههای بزرگ دوستانه که دنبال یک همکاری پرتنش و داستانسرایی جمعی هستند عالی است، اما زمان طولانی ۲ تا ۴ ساعتهاش ممکن است برای همه خوشایند نباشد. نموز وار با زمان کوتاهتر ۱ تا ۲ ساعته و تمرکز روی تصمیمگیریهای انفرادی، بیشتر به بازیکنانی میآید که از چالشهای تکنفره و داستانهای عمیق با تم کلاسیک ژولورن لذت میبرند. هر دو بازی سختی مشابهی دارند (حدود ۳.۳ از ۵)، اما حس متفاوتی از «سختی» را ارائه میدهند: یکی از طغیان شانس و دیگری از فشار مدیریت منابع.
