دِسپشن و میستریوم هر دو روی استنتاج و ارتباط محدود بنا شدهاند، اما روح کاملاً متفاوتی دارند. دِسپشن یک بازی رقابتی و پرتنش از نوع «قتل مرموز» است که در آن یک قاتل در میان بازیکنان پنهان شده و باید با کارتهای صحنه و مدرک، دیگران را گمراه کند. نقش پزشک قانونی هم با ارائه سرنخهای تصویری محدود، بازیکنان را به سمت حقیقت هدایت میکند. اینجا خبری از همکاری نیست؛ همه در حال بلوف زدن، اتهام زدن و دفاع کردن هستند. در مقابل، میستریوم کاملاً مشارکتی است: یک روح (با نقش شبحوار) باید با کارتهای رویایی، بازیکنان را راهنمایی کند تا مظنون، مکان و وسیله قتل را حدس بزنند. هیچکس دروغ نمیگوید، همه برای یک هدف تلاش میکنند و تنش از جنس «رمزگشایی تدریجی» است، نه «بیاعتمادی».
از نظر پیچیدگی، دِسپشن سادهتر و سریعتر (حدود ۲۰ دقیقه) است و با ۴ بازیکن هم خوب کار میکند. میستریوم با ۴۲ دقیقه و ۲ تا ۷ بازیکن، فضایی عمیقتر و هنریتر دارد. مخاطب دِسپشن کسانی هستند که عاشق بازیهای کارآگاهی رقابتی مثل «شرلوک هلمز» یا «مافیا» هستند، اما با چاشنی استنتاج تصویری. میستریوم بیشتر به طرفداران بازیهای همیارانه با المانهای داستانگویی و تفسیر آزادانه نزدیک است. حس و حال دِسپشن، تعقیب و گریز در یک آپارتمان شلوغ در هنگکنگ است، در حالی که میستریوم شما را به یک عمارت قدیمی و سوررئال میبرد که هر کارت، یک رویا یا کابوس است.
در نهایت، انتخاب بین این دو به روحیه گروه بستگی دارد. اگر دنبال بازیای هستید که دوستانتان را به شک و تردید و خندههای عصبی بکشاند، دِسپشن انتخاب بهتری است. اما اگر میخواهید در فضایی آرام و شاعرانه، مثل یک تیم کارآگاه با یک روح همکاری کنید، میستریوم تجربهای فراموشنشدنی خواهد بود. هر دو بازی در استفاده از تصاویر برای محدود کردن ارتباط موفقند، اما یکی شما را به هم نزدیک میکند و دیگری شما را مقابل هم قرار میدهد.
