آموزش بازی یو گات کرابز

حدود ۱۰۰ کارت بازی با نمادهای مختلف (ماهی، خرچنگ، صدف، ستاره دریایی و...)، یک دفترچه راهنما، و در برخی نسخه‌ها کارت‌های ویژه.

همه‌ی کارت‌ها را به‌خوبی بزنید و به‌صورت یک توده در وسط میز قرار دهید. بازیکنان به دو تیم مساوی تقسیم می‌شوند و روبروی هم می‌نشینند. هر تیم یک دست ۱۰ کارتی از توده برمی‌دارد. کاپیتان‌ها مشخص می‌شوند و بقیه‌ی بازیکنان کارت‌های خود را طوری نگه می‌دارند که کاپیتان بتواند آن‌ها را ببیند.

1. شروع بازی و تیم‌بندی: بازیکن‌ها به دو تیم مساوی تقسیم می‌شن (مثلاً ۴ نفره، دو تیم دوتایی). هر تیم پشت یک میز روبروی هم می‌شینه. یک نفر از هر تیم به‌عنوان «کاپیتان» انتخاب می‌شه؛ کاپیتان‌ها روبروی هم می‌شینن و بقیه‌ی اعضای تیم کنارشون. کارت‌ها رو خوب بذارید و هر تیم یک دست ۱۰ تایی از کارت‌ها برمی‌داره.

2. هدف تیمی و دسته‌بندی کارت‌ها: توی هر دور، هر تیم باید چهار کارت هم‌ارزش (مثلاً چهار تا ۵ یا چهار تا شاه) جمع کنه. کاپیتان‌ها کارت‌هاشون رو طوری نگه می‌دارن که بقیه نبینن، ولی اعضای تیم می‌تونن کارت‌های هم‌تیمی‌شون رو ببینن. هر کارت یه نماد داره (مثل ماهی، خرچنگ، صدف و...) که برای سیگنال‌دادن استفاده می‌شه.

3. نوبت‌ها و چرخش کارت: بازی به‌صورت هم‌زمان انجام می‌شه، نه نوبتی! هر بازیکن به‌جز کاپیتان، یک کارت از دستش انتخاب می‌کنه و به بازیکن سمت راستش می‌ده (روی میز، رو به پایین). هم‌زمان، از بازیکن سمت چپش یک کارت می‌گیره. این کارت‌ها رو باید سریع جابجا کنید تا هر تیم بتونه کارت‌های مورد نیازش رو جمع کنه.

4. سیگنال‌دهی مخفی: کاپیتان‌ها باید به هم‌تیمی‌هاشون بفهمونن دنبال چه کارتی هستن، ولی نمی‌تونن حرف بزنن یا کارت رو نشون بدن. به‌جاش، از سیگنال‌های دستی استفاده می‌کنن که توی بازی تعریف شده. مثلاً دستتون رو مثل پنجه‌ی خرچنگ بکنید یعنی دنبال کارت خرچنگ می‌گردید. این سیگنال‌ها باید زیر میز یا طوری باشه که تیم حریف نبینه. اگه تیم حریف سیگنال رو ببینه، می‌تونه خرابش کنه!

5. تشخیص سیگنال و جمع‌آوری کارت: وقتی هم‌تیمی سیگنال کاپیتان رو دید، باید کارت‌های هم‌ارزش رو از دستش به کاپیتان بده. مثلاً اگه کاپیتان سیگنال «صدف» بده و هم‌تیمی دو تا صدف داشته باشه، اون دو تا رو به کاپیتان می‌ده. کاپیتان هم می‌تونه کارت‌هاش رو با هم‌تیمی معاوضه کنه. این کار باید سریع و بدون جلب توجه انجام بشه.

6. اعلام چهار کارت: به محض اینکه یک تیم چهار کارت هم‌ارزش جمع کرد، کاپیتان اون چهار کارت رو رو میز می‌ذاره و فریاد می‌زنه «خرچنگ!» (یا هر کلمه‌ی توافقی). اگه درست باشه، تیم یک امتیاز می‌گیره و دور تموم می‌شه. اما اگه اشتباه باشه (مثلاً سه کارت هم‌ارزش و یک کارت دیگه)، تیم جریمه می‌شه و باید کارت‌ها رو برگردونه.

7. پایان دور و شروع دور جدید: بعد از هر امتیاز، کارت‌ها جمع می‌شن و دوباره به هر تیم ۱۰ کارت داده می‌شه. بازی ادامه پیدا می‌کنه تا یکی از تیم‌ها به امتیاز هدف (معمولاً ۵ امتیاز) برسه. اگه تعداد بازیکن‌ها فرد باشه، یک نفر می‌تونه «داور» بشه که کارت‌ها رو ببینه و سیگنال‌ها رو قضاوت کنه.

8. حالت خاص: وقتی کارت‌های تیم تموم می‌شه (چون همه رو دادن)، بازیکن می‌تونه از توده‌ی مرکزی کارت بکشه. توی بعضی نسخه‌ها، کارت‌های خاصی مثل «خرچنگ طلایی» وجود داره که ارزش بیشتری داره و می‌تونه به‌عنوان هر کارتی حساب بشه. حتماً قوانین دقیق همون نسخه‌ای که دارید رو چک کنید.

هر تیم در هر دور ۱۰ کارت می‌گیرد. بازیکنان به جز کاپیتان، همزمان یک کارت به بازیکن سمت راست می‌دهند و از سمت چپ می‌گیرند. کاپیتان‌ها نمی‌توانند کارت‌های خود را به هم‌تیمی نشان دهند، اما هم‌تیمی‌ها می‌توانند کارت‌های کاپیتان را ببینند. سیگنال‌های دستی باید زیر میز یا مخفیانه انجام شوند؛ اگر تیم حریف سیگنال را ببیند، می‌تواند آن را اعلام کند و تیم خطاکار جریمه می‌شود. برای بردن دور، تیم باید چهار کارت هم‌ارزش را روی میز بگذارد و فریاد بزند. اگر اشتباه باشد، تیم جریمه می‌شود و دور ادامه می‌یابد. در برخی نسخه‌ها، کارت‌های ویژه مثل «خرچنگ طلایی» وجود دارند که می‌توانند جای هر کارتی را بگیرند. امتیاز هدف معمولاً ۵ است، اما می‌توان آن را تغییر داد. اگر تعداد بازیکنان فرد باشد، یک نفر می‌تواند داور شود.