آموزش بازی جاست وان
با نام «لغت نومچه» (نسخهی نهالک) هم شناخته میشه
جاست وان یک بازی گروهی مشارکتی و حدسکلمهست که توش همه با هم همکاری میکنن تا یک بازیکن کلمهی مخفی رو حدس بزنه. هر دور یک نفر حدسزنندهست و بقیه بهعنوان «نویسنده» بهش سرنخهای تککلمهای میدن، اما اگر دو نفر کلمهی تکراری بنویسن، اون کلمهها حذف میشن. جذابیتش تو همفکری و خلاقیت برای پیدا کردن کلمههای منحصربهفرد و همینطور چالش حفظ تمرکزه.
راهاندازی بازی جاست وان
محتویات و قطعات بازی
جعبه شامل ۱۱۰ کارت کلمه (دو رو، هر رو یک کلمه)، ۷ تختهی نشانگر (برای نوشتن سرنخ)، ۷ ماژیک وایتبرد، یک پایهی نمایش کارت (تختهی مقوایی برای پنهان کردن کلمه از حدسزننده)، دفترچه راهنما.
چینش
هر بازیکن یک تختهی نشانگر و یک ماژیک برمیداره. پایهی نمایش کارت رو وسط میز قرار بدید. کارتهای کلمه رو بهصورت یک عرشه در کنار پایه بذارید. یک نفر بهعنوان اولین حدسزننده انتخاب میشه و پشت پایه مینشینه (جوری که کارت رو نبینه). بقیه دور میز میشنین.
روند بازی جاست وان
چطور بازی کنیم
1. انتخاب حدسزننده: هر دور یکی از بازیکنها بهعنوان حدسزننده انتخاب میشه. بقیه نویسنده هستن. حدسزننده روبروی تختهی نمایش میایسته و بقیه پشت تخته (جوری که کلمات رو نبینه).
2. کشیدن کارت کلمه: نویسندهها یک کارت از روی عرشه برمیدارن و یک عدد بین ۱ تا ۵ رو انتخاب میکنن. سپس کارت رو بهصورت عمودی جلوی تخته قرار میدن تا حدسزننده فقط عدد رو ببینه. بعد کارت رو برمیگردونن تا کلمهی پشت عدد رو به بقیه نشون بده.
3. نوشتن سرنخ: هر نویسنده یک کلمهی سرنخ روی تختهی شخصی خودش مینویسه. این کلمه باید مرتبط با کلمهی اصلی باشه، اما نمیتونه همخانواده با کلمهی اصلی باشه (مثلاً اگر کلمهی اصلی «شیر» باشه، نمیتونید «شیرآب» بنویسید). همچنین نمیتونید دقیقاً همون کلمه رو بنویسید. مثلاً اگر کلمهی اصلی «خورشید» باشه، میتونید «گرم» یا «آسمان» بنویسید.
4. مقایسه سرنخها: وقتی همه نویسندهها سرنخشون رو نوشتن، تختههاشون رو همزمان به هم نشون میدن. هر کلمهای که حداقل دو نفر یکسان نوشته باشن، حذف میشه (پاک میکنن). فقط کلمههای منحصربهفرد باقی میمونن.
5. حدس زدن: سرنخهای باقیمونده رو به حدسزننده نشون میدن. حدسزننده باید با دیدن این کلمات، کلمهی اصلی رو حدس بزنه. اگر درست حدس بزنه، کارت رو بهعنوان امتیاز برمیداره. اگر اشتباه بزنه یا هیچی نگه، کارت کنار گذاشته میشه.
6. پایان دور: بعد از حدس، نقشها چرخشی جابهجا میشن (حدسزننده قبلی نویسنده میشه و یکی دیگه حدسزننده). بازی تا وقتی ادامه داره که عرشه تموم بشه یا به تعداد دلخواه دور برسید. هدف کسب بیشترین امتیاز (تعداد کارتهای حدسزده شده) نیست، بلکه بازی مشارکتیه و همه سعی میکنن تا جایی که ممکنه کلمات رو درست حدس بزنن. معمولاً بعد از ۱۳ کارت بازی تموم میشه.
قوانین — مرجع سریع
نویسندهها نمیتونن با هم صحبت کنن یا به هم اشاره کنن. کلمهی سرنخ باید یک کلمهی واحد باشه (نه عبارت). نمیتونید از کلمهای که دقیقاً روی کارت نوشته شده استفاده کنید، حتی اگر به زبان دیگهای باشه. اگر حدسزننده کلمهای بگه که شبیهست ولی دقیقاً درست نیست (مثلاً جمع یا صرف متفاوت)، بقیه بازیکنها تصمیم میگیرن قبول کنن یا نه. اگر همهی سرنخها حذف بشن (چون همه تکراری بودن)، حدسزننده نمیتونه حدس بزنه و کارت از دست میره. تعداد کارتهای عرشه ۱۱۰ تا (۱۳ کارت برای هر بازی) — میتونید هر تعداد دور که خواستید بازی کنید.
امتیازشماری و روشهای برد
بازی مشارکتیه و امتیاز فردی نداره. هر بار که حدسزننده کلمه رو درست بگه، کارت بهعنوان یک امتیاز برای کل گروه کنار گذاشته میشه. در پایان بازی (بعد از ۱۳ دور یا اتمام عرشه)، تعداد کارتهای حدسزده شده شمارش میشه. مثلاً اگر از ۱۳ کارت، ۱۰ تا رو درست حدس زده باشید، امتیاز گروه ۱۰ است.
نکات برد جاست وان
-
سعی کنید سرنخهایی بدید که همزمان منحصربهفرد باشن و هم حدسزننده رو به کلمهی اصلی نزدیک کنن. مثلاً برای کلمهی «پروانه»، بهجای «حشره» (که ممکنه تکراری بشه)، از «رنگینکمان» استفاده کنید.
-
اگر دیدید سرنخهاتون تکراری میشه، سعی کنید از زوایای مختلف به کلمه نگاه کنید. مثلاً برای «ساعت»، یکی میتونه «زمان» بنویسه و دیگری «عقربه».
سوالات متداول دربارهی بازی جاست وان
آیا میشه سرنخ به صورت علامت یا شکلک نوشت؟
خیر، سرنخ باید یک کلمهی نوشتاری باشه. از نقاشی یا نمادها نمیتونید استفاده کنید.
اگر حدسزننده کلمهای بگه که دقیقاً مثل کلمهی اصلی نباشه ولی معنی مشابهی داشته باشه، چی؟
بقیه بازیکنها بهعنوان گروه تصمیم میگیرن که آیا پاسخ قابل قبوله یا نه. معمولاً اگر کلمه از نظر دستوری متفاوت باشه (مثل جمع یا صفت) یا یک مترادف نزدیک باشه، میتونید قبول کنید.
آیا میشه از کلمهای که همخانواده با کلمهی اصلی هست استفاده کرد؟
خیر، نمیتونید از کلمهای که ریشهی مشترک با کلمهی اصلی داره استفاده کنید. مثلاً اگر کلمهی اصلی «دویدن» است، نمیتونید «دَو» بنویسید.