آموزش بازی هژمونی: کلاس خود را به پیروزی برسان

تخته‌ی اصلی، ۴ صفحه‌ی بازیکن (برای دولت، بازار، کارگران، طبقه‌ی متوسط)، مهره‌های اکشن رنگی (حدود ۱۲ عدد)، کارت‌های سیاست (حدود ۵۰ عدد)، کارت‌های بحران (حدود ۲۰ عدد)، کارت‌های فناوری (حدود ۱۵ عدد)، توکن‌های منابع (پول، کالا، نفوذ، محبوبیت)، نشانگرهای دور، و دفترچه‌ی راهنما.

تخته‌ی اصلی وسط میز قرار می‌گیرد. هر بازیکن صفحه‌ی خود را می‌گیرد و مهره‌های اکشن، منابع اولیه (مثلاً ۵ پول و ۳ کالا برای کارگران) و کارت‌های شروع را دریافت می‌کند. کارت‌های سیاست به‌صورت رو به پایین در کنار تخته شسته می‌شوند و کارت‌های بحران جدا می‌شوند. بازیکن دولت نشانگر محبوبیت را روی ۱۰ قرار می‌دهد و سایر بازیکنان نفوذ خود را روی ۵ می‌گذارند. دور اول با بازیکن دولت شروع می‌شود.

1. آماده‌سازی اولیه: تخته‌ی اصلی را وسط میز قرار دهید. هر بازیکن صفحه‌ی مخصوص به خودش را می‌گیرد و مهره‌های رنگی، کارت‌های شروع و منابع اولیه را طبق راهنمای بازی برمی‌چیند. برای مثال، در بازی چهارنفره، دولت با ۱۰ واحد محبوبیت شروع می‌کند، در حالی که کارگران ۵ واحد نفوذ دارند. سپس کارت‌های سیاست به‌صورت رو به پایین در کنار تخته قرار می‌گیرند و کارت‌های بحران جدا می‌شوند.

2. درک ساختار دور: بازی به چند دور تقسیم می‌شود و هر دور شامل سه فاز است: فاز سیاست، فاز اقدام و فاز رفاه. در فاز سیاست، بازیکنان به نوبت کارت‌های سیاست را از دست خود بازی می‌کنند تا قوانین جدید وضع کنند یا قوانین موجود را تغییر دهند. در فاز اقدام، هر بازیکن با استفاده از مهره‌های اکشن خود (مثلاً ۳ مهره در بازی چهارنفره) اقداماتی مانند تولید، مذاکره یا اعمال فشار انجام می‌دهد. در فاز رفاه، وضعیت اقتصادی و اجتماعی بر اساس سیاست‌های فعلی محاسبه می‌شود و تأثیرات آن اعمال می‌گردد.

3. فاز سیاست - ارائه و رأی‌گیری: در ابتدای فاز سیاست، بازیکن شروع‌کننده (که در اولین دور دولت است) یک کارت سیاست از دست خود به‌صورت رو به بالا روی میز می‌گذارد و آن را اعلام می‌کند. سپس سایر بازیکنان به ترتیب نوبت می‌توانند کارت سیاست خود را پیشنهاد دهند. پس از اینکه همه پیشنهادها داده شد، یک رأی‌گیری انجام می‌شود؛ هر بازیکن یک رأی دارد (به‌جز دولت که دو رأی دارد). برای تصویب یک سیاست، باید اکثریت آرا را کسب کند. مثلاً اگر چهار بازیکن دارید و دولت دو رأی دارد، برای تصویب حداقل ۳ رأی از مجموع ۵ رأی لازم است.

4. فاز سیاست - اجرای سیاست‌ها: پس از رأی‌گیری، سیاست‌های تصویب‌شده بلافاصله اعمال می‌شوند. کارت سیاست در شیار مربوطه روی تخته قرار می‌گیرد و اثر آن (مانند تغییر در نرخ مالیات، یارانه‌ها یا قوانین کار) فعال می‌شود. اگر سیاستی رد شود، کارت به دور انداخته می‌شود. توجه کنید که برخی سیاست‌ها ممکن است نیاز به پرداخت هزینه از سوی دولت داشته باشند یا محبوبیت دولت را تغییر دهند. برای مثال، تصویب «افزایش حداقل دستمزد» ممکن است محبوبیت دولت را ۲ واحد افزایش دهد اما هزینه‌ی ۵ واحد پول برای دولت داشته باشد.

5. فاز اقدام - انتخاب اقدامات: در فاز اقدام، بازیکنان به نوبت (از بازیکن شروع‌کننده) یکی از مهره‌های اکشن خود را برمی‌دارند و روی یکی از خانه‌های اقدام در صفحه‌ی شخصی یا تخته‌ی اصلی قرار می‌دهند. هر اقدام نیاز به یک مهره دارد و برخی اقدامات ممکن است نیاز به پرداخت منابع یا شرایط خاص داشته باشند. اقدامات رایج شامل: تولید (گرفتن منابع از بازار)، مذاکره (تبادل منابع با بازیکن دیگر)، فشار (تأثیرگذاری بر افکار عمومی)، و تحقیق (گرفتن کارت فناوری) است. برای مثال، کارگران می‌توانند با صرف یک مهره، ۲ واحد کالا تولید کنند و دولت می‌تواند با صرف یک مهره، ۱ واحد محبوبیت کسب کند.

6. فاز اقدام - قوانین اقدام: هر بازیکن در نوبت خود باید یک اقدام انجام دهد و سپس نوبت به نفر بعدی می‌رسد. این کار ادامه می‌یابد تا همه‌ی بازیکنان تمام مهره‌های اکشن خود را مصرف کنند. برخی اقدامات محدودیت دارند؛ مثلاً «مذاکره» فقط یک بار در هر دور برای هر جفت بازیکن مجاز است. همچنین، دولت می‌تواند از اقدام ویژه‌ی «قانون‌گذاری» استفاده کند که به او اجازه می‌دهد یک کارت سیاست اضافی را بدون رأی‌گیری اجرا کند، اما این کار محبوبیت او را ۳ واحد کاهش می‌دهد.

7. فاز رفاه - محاسبه و اعمال: در پایان هر دور، فاز رفاه انجام می‌شود. ابتدا وضعیت اقتصادی بر اساس سیاست‌های فعال و تولید ناخالص داخلی (GDP) محاسبه می‌شود. سپس هر بازیکن بر اساس نفوذ و منابع خود، امتیاز رفاه دریافت می‌کند. برای مثال، کارگران اگر بیکاری کم باشد، ۲ امتیاز رفاه می‌گیرند و طبقه‌ی متوسط اگر تورم پایین باشد، ۳ امتیاز. سپس تأثیرات اجتماعی مانند اعتراضات یا اعتصابات بررسی می‌شود که ممکن است باعث کاهش محبوبیت دولت یا ضرر منابع برای گروه‌ها شود. در نهایت، کارت بحران جدیدی از دسته‌ی بحران کشیده می‌شود و رویداد آن اعمال می‌گردد.

8. پایان دور و شروع دور بعد: پس از فاز رفاه، همه‌ی مهره‌های اکشن به بازیکنان بازگردانده می‌شوند، کارت‌های سیاست جدید به دست هر بازیکن داده می‌شود (مثلاً ۲ کارت)، و بازیکن شروع‌کننده به چپ منتقل می‌شود. سپس دور جدید با فاز سیاست آغاز می‌شود. بازی معمولاً ۷ دور طول می‌کشد، اما اگر یک بحران بزرگ رخ دهد ممکن است زودتر پایان یابد. در طول بازی، بازیکنان باید مراقب سطح محبوبیت دولت و ثبات کشور باشند؛ اگر محبوبیت به صفر برسد، دولت سقوط می‌کند و بازی بلافاصله با برنده‌ی خاصی تمام می‌شود.

9. شرایط خاص - بحران‌ها و رویدادها: کارت‌های بحران می‌توانند رویدادهای غیرمنتظره‌ای مانند رکود اقتصادی، اعتصاب سراسری یا بلایای طبیعی را ایجاد کنند. این رویدادها ممکن است قوانین را موقتاً تغییر دهند یا منابع را جابه‌جا کنند. برای مثال، کارت «بحران نفتی» می‌تواند قیمت انرژی را ۵۰٪ افزایش دهد و بر تولید همه تأثیر بگذارد. بازیکنان باید به این رویدادها واکنش نشان دهند و در صورت لزوم سیاست‌های جدیدی تصویب کنند. همچنین، برخی کارت‌های فناوری (از طریق اقدام تحقیق) می‌توانند مزایای دائمی ایجاد کنند، مانند کاهش هزینه‌ی تولید یا افزایش نفوذ سیاسی.

10. پایان بازی - محاسبه امتیاز نهایی: پس از پایان آخرین دور، بازی به پایان می‌رسد و امتیازات نهایی محاسبه می‌شود. هر بازیکن امتیازات خود را از سه منبع جمع می‌زند: امتیاز رفاه انباشته شده در طول بازی، امتیاز سیاست (که از کارت‌های سیاست تصویب‌شده‌ای که با گروه او همسو هستند به دست می‌آید)، و امتیاز اهداف (که هر گروه در ابتدای بازی اهداف محرمانه‌ای دارد). برای مثال، دولت ممکن است هدفش افزایش GDP به سطح معین باشد، در حالی که کارگران هدفشان کاهش نابرابری است. بازیکنی که بیشترین مجموع امتیاز را داشته باشد برنده است.

قوانین مرجع: هر بازیکن در فاز سیاست می‌تواند یک کارت سیاست پیشنهاد دهد (دولت دو رأی دارد). تصویب نیاز به اکثریت ساده از کل آرا دارد. دولت می‌تواند از اقدام ویژه‌ی قانون‌گذاری استفاده کند که ۳ محبوبیت کم می‌کند. در فاز اقدام، هر بازیکن به تعداد مهره‌های اکشن خود (معمولاً ۳) اقدام انجام می‌دهد. مذاکره فقط یک بار در دور برای هر جفت مجاز است. فاز رفاه شامل محاسبه‌ی GDP، بیکاری، تورم و نابرابری است. اگر محبوبیت دولت به صفر برسد، بازی فوراً پایان می‌یابد و برنده طبق شرایط شکست تعیین می‌شود (معمولاً طبقه‌ی متوسط یا کارگران). کارت‌های بحران رویدادهای خاصی دارند که ممکن است قوانین را لغو کنند. امتیاز نهایی از مجموع رفاه، سیاست و اهداف محاسبه می‌شود. در صورت تساوی، بازیکنی که منابع بیشتری دارد برنده است.