آموزش بازی جنرال اوردرز: جنگ جهانی دوم

تخته بازی، دو عرشه کارت (هر کدام شامل کارت‌های فرماندهی و تاکتیکی)، مهره‌های واحد (پیاده‌نظام، تانک، توپخانه و غیره)، تاس، نشانگرهای امتیاز و دفترچه راهنما.

تخته را بین دو بازیکن قرار دهید. هر بازیکن عرشه خود را برمی‌دارد، آن را به هم می‌زند و ۵ کارت می‌کشد. سپس طبق سناریوی انتخابی، واحدهای خود را در خانه‌های مشخص قرار می‌دهد. سناریو معمولاً تعیین می‌کند که هر بازیکن چه تعداد و نوع واحد دارد و کجا قرار می‌گیرند. نشانگرهای امتیاز را کنار تخته بگذارید.

1. آماده‌سازی اولیه: تخته بازی را بین دو بازیکن قرار دهید. هر بازیکن یک عرشه کارت مخصوص به خود را برمی‌دارد و ۵ کارت از آن را به عنوان دست اولیه می‌کشد. سپس طبق سناریوی انتخابی، واحدهای خود را در خانه‌های مشخص شده روی تخته قرار می‌دهید. به عنوان مثال، در سناریوی استاندارد، هر بازیکن ۳ واحد پیاده‌نظام در خط مقدم و ۲ واحد توپخانه در عقب دارد.

2. شروع نوبت: در هر نوبت، بازیکن فعال ابتدا یک کارت از عرشه خود می‌کشد تا دستش به ۶ کارت برسد. سپس می‌تواند از کارت‌های خود برای انجام اقدامات استفاده کند. کارت‌ها دو نوع اصلی دارند: کارت‌های تاکتیکی که جلوه‌های فوری دارند (مثل حمله هوایی) و کارت‌های فرماندهی که به واحدها اجازه حرکت یا شلیک می‌دهند.

3. صرف کارت‌های فرماندهی: برای حرکت دادن یک واحد، باید یک کارت فرماندهی با ارزش حداقل ۱ را از دست خود بازی کنید. ارزش کارت تعیین می‌کند که آن واحد چند خانه می‌تواند حرکت کند. برای شلیک، باید کارت فرماندهی دیگری صرف کنید که ارزش آن حداقل با فاصله تا هدف برابر باشد. مثلاً اگر واحد شما ۲ خانه با دشمن فاصله دارد، برای شلیک باید کارتی با ارزش ۲ یا بیشتر خرج کنید.

4. حرکت واحدها: واحدها می‌توانند در جهت‌های هشت‌گانه (شمال، جنوب، شرق، غرب و مورب‌ها) حرکت کنند، اما نمی‌توانند از خانه‌ای که واحد دیگری در آن است عبور کنند. واحدهای پیاده‌نظام معمولاً ۱ یا ۲ خانه حرکت می‌کنند، در حالی که تانک‌ها سریع‌ترند و می‌توانند ۳ خانه بروند. حرکت باید با دقت برنامه‌ریزی شود، زیرا هر واحد فقط یک بار در نوبت می‌تواند حرکت کند.

5. شلیک و درگیری: برای شلیک، واحد باید خط دید مستقیم به هدف داشته باشد (بدون مانع مثل ساختمان یا تپه). پس از صرف کارت فرماندهی، تاس پرتاب می‌کنید. اگر نتیجه برابر یا بیشتر از عدد شلیک واحد باشد، هدف آسیب می‌بیند. آسیب معمولاً به صورت حذف واحد است، مگر اینکه واحد دارای زره باشد (مثل تانک) که در آن صورت ممکن است فقط عقب‌نشینی کند.

6. کارت‌های تاکتیکی: این کارت‌ها را می‌توان در هر زمان از نوبت خود (حتی قبل از حرکت) بازی کرد. هر کارت تاکتیکی اثر خاصی دارد؛ مثلاً «حمله هوایی» به شما اجازه می‌دهد به یک واحد دشمن در هر نقطه از تخته آسیب وارد کنید، یا «تدارکات» به شما اجازه می‌دهد یک کارت اضافی بکشید. این کارت‌ها معمولاً یک‌بار مصرف هستند.

7. پایان نوبت: بعد از اینکه تمام اقدامات خود را انجام دادید، نوبت به حریف می‌رسد. اگر دست شما بیش از ۶ کارت شد (مثلاً با کارت‌های تاکتیکی)، باید کارت‌های اضافی را دور بریزید تا به ۶ برسید. بازی به همین ترتیب ادامه می‌یابد تا زمانی که یک بازیکن به امتیاز پیروزی تعیین‌شده در سناریو برسد.

8. شرایط خاص: برخی سناریوها قوانین ویژه دارند، مثل مین‌گذاری یا ورود نیروهای کمکی. در این حالت، کارت‌های مخصوصی در عرشه وجود دارد که این قوانین را فعال می‌کنند. به عنوان مثال، در سناریوی «نبرد آرنهم»، هر بازیکن می‌تواند یک بار در بازی از کارت «نیروهای هوابرد» استفاده کند تا یک واحد جدید در یک خانه مشخص فرود آورد. این موارد معمولاً در توضیحات سناریو ذکر شده‌اند.

9. پیروزی: بازی تا زمانی ادامه می‌یابد که یکی از بازیکنان به تعداد امتیاز پیروزی تعیین‌شده در سناریو برسد. امتیازها معمولاً با تصرف خانه‌های هدف یا حذف واحدهای دشمن به دست می‌آیند. اگر هیچ‌کدام به هدف نرسیدند و عرشه تمام شد، بازیکنی که بیشترین امتیاز را دارد برنده است.

قوانین دقیق: هر واحد دارای آمار حمله، دفاع، حرکت و برد است. برای شلیک، خط دید مستقیم لازم است؛ موانع مانند جنگل‌ها یا ساختمان‌ها خط دید را مسدود می‌کنند. واحدهای دارای زره، در صورت آسیب، به جای حذف شدن، عقب‌نشینی می‌کنند (به یک خانه مجاور که از خط دید خارج باشد). کارت‌های تاکتیکی فقط در نوبت خودتان قابل بازی هستند و نمی‌توانند در نوبت حریف استفاده شوند. برخی کارت‌ها محدودیت استفاده دارند (مثلاً یک بار در بازی). سناریوها ممکن است قوانین خاصی داشته باشند که بر روند بازی تأثیر می‌گذارند.