آموزش بازی دیکسیت

جعبه شامل: ۸۴ کارت بازی با تصاویر سورئال (در نسخه‌های جدید)، یک صفحه‌ی امتیاز (تخته‌ی مسیر امتیاز)، ۶ مهره‌ی خرگوش چوبی (در رنگ‌های مختلف)، ۶ توکن رای شماره‌دار (۱ تا ۶)، و دفترچه‌ی راهنما. در برخی نسخه‌ها، کارت‌های راهنما یا جعبه‌های مخصوص هم وجود دارد.

صفحه‌ی امتیاز را وسط میز قرار دهید. هر بازیکن یک مهره‌ی خرگوش برمی‌دارد و روی خانه‌ی صفر می‌گذارد. هر بازیکن تعداد مشخصی کارت از دسته‌ی اصلی می‌کشد: ۶ کارت برای ۴-۶ نفر، ۷ کارت برای ۳ نفر. بقیه‌ی کارت‌ها به‌عنوان دسته‌ی کشیدن کنار گذاشته می‌شوند. هر بازیکن یک توکن رای با شماره‌ی مخصوص خودش می‌گیرد (توکن‌ها معمولاً رنگ‌بندی شده‌اند).

1. آماده‌سازی اولیه: هر بازیکن یه دسته کارت از جعبه برمی‌داره (تعداد دقیقش به تعداد نفرات بستگی داره، مثلاً ۶ کارت برای ۴ نفره). بقیه کارت‌ها کنار گذاشته می‌شن. هر بازیکن یه مهره‌ی خرگوش رنگی برمی‌داره و روی خانه‌ی شماره ۰ صفحه‌ی امتیاز می‌ذاره. صفحه‌ی امتیاز وسط میز قرار می‌گیره و همه باید بتونن راحت شماره‌ها رو ببینن.

2. شروع دور و انتخاب داستان‌گو: هر دور، یکی از بازیکن‌ها نقش «داستان‌گو» رو داره. این نقش هر دور به ترتیب به نفر بعدی می‌رسه (مثلاً خلاف جهت عقربه‌های ساعت). داستان‌گو یه کارت از دستش انتخاب می‌کنه و بدون اینکه به بقیه نشون بده، رو‌‌ش رو می‌ذاره روی میز. بعد یه کلمه، جمله، یا حتی یه آهنگ کوتاه می‌گه که اون کارت رو توصیف کنه. این توصیف می‌تونه خیلی شاعرانه، عجیب یا حتی بی‌ربط باشه، ولی نباید خیلی واضح یا خیلی گنگ باشه.

3. انتخاب کارت توسط بقیه: بقیه بازیکن‌ها (غیر از داستان‌گو) یه کارت از دستشون انتخاب می‌کنن که فکر می‌کنن به توصیف داستان‌گو نزدیک‌تره. اگه کسی هیچ کارتی نداره که به نظرش مرتبط باشه، می‌تونه یه کارت تصادفی بذاره، ولی معمولاً سعی می‌کنن نزدیک‌ترین کارت رو انتخاب کنن. هر بازیکن کارت انتخابیش رو رو‌‌ش به پایین به داستان‌گو می‌ده.

4. به هم زدن و رای‌گیری: داستان‌گو همه‌ی کارت‌های جمع‌شده (کارت خودش + کارت‌های بقیه) رو برمی‌داره، به هم می‌زنه و به‌صورت رو‌‌ش به بالا کنار هم روی میز می‌چینه. حالا همه باید به کارتی که فکر می‌کنن کارت اصلی داستان‌گوئه رای بدن. هر بازیکن یه توکن رای (شماره‌دار) داره که شماره‌ش با موقعیت کارت روی میز مطابقت داره (مثلاً کارت‌ها از چپ به راست شماره‌گذاری می‌شن ۱ تا ۵). توکن رای رو باید رو‌‌ش به پایین بذارن و بعد همزمان همه رو برگردونن.

5. امتیازدهی: بعد از رای‌گیری، امتیازها به این صورت حساب می‌شن: اگر همه به کارت داستان‌گو رای بدن یا هیچ‌کس رای نده، داستان‌گو هیچ امتیازی نمی‌گیره و بقیه هر کدوم ۲ امتیاز می‌گیرن. در غیر این صورت، داستان‌گو ۳ امتیاز می‌گیره و هر بازیکنی که به کارت درست رای داده باشه هم ۳ امتیاز می‌گیره. علاوه بر این، هر بازیکنی که کارتش توسط دیگران انتخاب بشه، به ازای هر رای ۱ امتیاز می‌گیره (البته خودش از رای به کارت خودش امتیازی نمی‌گیره).

6. مثال امتیازدهی: فرض کن ۴ نفر بازی می‌کنن: علی داستان‌گوئه. علی می‌گه «رویا» و کارت خودش رو می‌ذاره. سارا، رضا و مریم هر کدوم یه کارت می‌ذارن. بعد از رای‌گیری، سارا به کارت علی رای داده، رضا به کارت سارا، و مریم به کارت علی. پس علی ۳ امتیاز می‌گیره (چون حداقل یه رای درست داشته)، سارا ۳ امتیاز برای رای درست + ۱ امتیاز برای اینکه رضا به کارتش رای داده = ۴ امتیاز، رضا ۰ امتیاز (چون رای اشتباه داده و کسی به کارتش رای نداده)، مریم ۳ امتیاز برای رای درست.

7. پایان دور و شروع دور بعد: کارت‌های استفاده‌شده در این دور (همه‌ی کارت‌هایی که روی میز بودن) به ته دسته‌ی داستان‌گو برمی‌گردن (یا طبق قوانین خاصی دور ریخته می‌شن، ولی معمولاً به دسته‌ی بازیکن صاحب کارت برمی‌گرده). هر بازیکن یه کارت از دسته‌ی اصلی می‌کشه تا دوباره به تعداد اولیه برسه. نقش داستان‌گو به نفر بعدی می‌رسه و دور جدید شروع می‌شه.

8. پایان بازی: بازی وقتی تموم می‌شه که یه بازیکن به امتیاز هدف برسه (معمولاً ۳۰ امتیاز برای ۴ نفره، ۳۵ برای ۵ نفره، ۴۰ برای ۶ نفره). اون بازیکن برنده‌ست. اگه دو نفر هم‌زمان به امتیاز برسن، هر کدوم که تو آخرین دور داستان‌گو بوده یا طبق قوانین خاص، برنده‌ست (معمولاً کسی که بیشترین امتیاز رو داره).

9. توصیف‌های خلاقانه: داستان‌گو می‌تونه از هر نوع توصیفی استفاده کنه: یه کلمه، یه جمله، یه شعر، یه نقل قول، یه آهنگ، یا حتی یه حرکت بدنی (اگه توافق کنن). هیچ محدودیتی نیست، فقط باید طوری باشه که حداقل یه نفر بتونه حدس بزنه ولی نه همه.

10. قانون کارت‌های تکراری: در نسخه‌های جدید، اگه دو بازیکن کارت یکسان (با شماره سریال یکسان) انتخاب کنن، اشکالی نداره و هر دو کارت به عنوان کارت‌های جداگانه روی میز قرار می‌گیرن. رای‌گیری به همین صورت انجام می‌شه. این حالت خیلی نادره و معمولاً تو بازی‌های پایه پیش نمیاد.

هر بازیکن در ابتدا تعداد مشخصی کارت می‌گیرد: ۶ کارت برای ۴-۶ نفر، ۷ کارت برای ۳ نفر. داستان‌گو در هر دور یک کارت انتخاب می‌کند و یک توصیف می‌گوید. بازیکنان دیگر یک کارت از دست خود می‌گذارند. برای رای‌گیری، هر بازیکن (به جز داستان‌گو) یک توکن رای دارد که باید آن را رو به پایین بگذارد و همزمان برگرداند. امتیازدهی: اگر همه یا هیچ‌کس به کارت داستان‌گو رای دهد، داستان‌گو ۰ امتیاز و بقیه ۲ امتیاز می‌گیرند. در غیر این صورت، داستان‌گو و هر رای‌دهنده صحیح ۳ امتیاز می‌گیرند. به‌علاوه، هر بازیکن به ازای هر رایی که روی کارتش بیاید ۱ امتیاز می‌گیرد (به جز داستان‌گو برای کارت خودش). کارت‌های استفاده‌شده به دسته‌ی صاحبشان برمی‌گردند و هر بازیکن تا سقف اولیه کارت می‌کشد. بازی تا رسیدن به امتیاز هدف ادامه می‌یابد: ۳۰ برای ۴ نفر، ۳۵ برای ۵ نفر، ۴۰ برای ۶ نفر. در صورت تساوی، برنده‌ی بازی کسی است که در دور آخر داستان‌گو بوده است (طبق قوانین رسمی). توکن‌های رای باید شماره‌دار باشند و با موقعیت کارت‌ها مطابقت داشته باشند.