استریت‌کار (۱۹۹۵)

در بازی Streetcar، شما به دوران طلایی ترامواها در اوایل قرن بیستم سفر می‌کنید. هر بازیکن یک شرکت تراموا را مدیریت می‌کند و تلاش می‌کند با گسترش شبکه خود در سطح شهر، مسافران بیشتری جابجا کند. بازی با صفحه‌ای از شهر شروع می‌شود که خیابان‌ها و مکان‌های مهم روی آن مشخص شده‌اند.

گیم‌پلی بازی مبتنی بر کارت‌ها و برنامه‌ریزی مسیر است. هر بازیکن در نوبت خود کارت‌هایی از انواع مختلف (مانند کارت مسافر یا کارت حرکت) برمی‌دارد و سپس می‌تواند یک واگن تراموا را روی مسیر مشخصی حرکت دهد. حرکت واگن‌ها نیازمند تطبیق رنگ مسیر با کارت‌های در دست است. رساندن مسافران به مقاصدشان امتیاز می‌آورد و بازیکنان می‌توانند با ساخت ایستگاه‌های جدید، شبکه خود را گسترش دهند.

بازی در چند دور انجام می‌شود و هر دور با اهداف خاصی همراه است. بازیکنان باید بین توسعه شبکه، جابجایی مسافران و بلوکه کردن رقبا تعادل برقرار کنند. مکانیزم اصلی بازی «حرکت و بارگیری» (Pick-up and Deliver) است که با عناصر مدیریت دسته کارت ترکیب شده است.

Streetcar یک بازی متوسط با عمق خوب است که برای ۲ تا ۴ بازیکن طراحی شده. این بازی برای علاقه‌مندان به بازی‌های اقتصادی و برنامه‌ریزی مسیر، به خصوص کسانی که از بازی‌هایی مانند Ticket to Ride لذت می‌برند، مناسب است. مدت زمان بازی حدود ۶۰ تا ۹۰ دقیقه است.

طراحی «استریت‌کار» توسط اشتفان دورا در سال ۱۹۹۵ به پایان رسید و از همان ابتدا در میان بردگیمرها محبوبیت پیدا کرد.

استریت‌کار را می‌توان با ۲–۵ نفر در مدت ۶۰ دقیقه تجربه کرد.

سطح پیچیدگی استریت‌کار با امتیاز ۲.۱ از ۵، آن را در رده بازی‌های سبک قرار می‌دهد.

ترکیب «ساخت شبکه و مسیر»، «حرکت نقطه‌به‌نقطه»، «مسابقه» و «چیدمان کاشی» در استریت‌کار باعث شده این بازی هر بار تازه به نظر برسد.

این بازی با رتبه #۳۹۵۹ و امتیاز ۵.۹ از ۱۰ در پنج‌هزار بازی برتر جای می‌گیرد.

از ایالات متحده آمریکا، با طراحی اشتفان دورا، «استریت‌کار» به دنیا معرفی شد.

برای ۲–۵ نفر که به بازی‌های سبک علاقه دارند، «استریت‌کار» انتخاب ایده‌آلی خواهد بود.