مارول یونایتد و نسخه ایکس-من هر دو روی همان هستهی مشارکتی و سریع سوارند، اما تفاوتهای ظریفی دارند که تجربهشان را از هم جدا میکند. نسخه اصلی با ۱ تا ۴ بازیکن طراحی شده بود و بیشتر روی شخصیتهای کلاسیک انتقامجویان مثل مرد آهنی و کاپتان آمریکا تمرکز داشت. بازی سادهتر است، با سختی ۱.۸۴، و برای معرفی خانوادهها و گروههای غیرحرفهای به دنیای بردگیمهای ابرقهرمانی عالی عمل میکند. حس و حالش شبیه یک ماجراجویی جمعوجور و کمدردسر است که در ۴۰ دقیقه جمع میشود.
در مقابل، ایکس-من با پشتیبانی از ۵ بازیکن و سختی ۱.۹۹، لایهی بیشتری از عمق تاکتیکی را اضافه کرده. شخصیتهای جهشیافته مثل ولورین و مگنیتو نیازمند هماهنگی بیشتری هستند و دشمنان هم چالشهای متفاوتی دارند. امتیاز بالاتر ۸.۰۰ نشان میدهد که طرفداران پروپاقرص این نسخه را به دلیل تنوع بیشتر در مأموریتها و تعاملات کارتی دوست دارند. اگر نسخه اصلی یک مهمانی ساده است، ایکس-من یک مأموریت تیمی جدیتر با ریسکهای بالاتر است.
مخاطب هدف هم متفاوت است. نسخه اول برای کسانی ساخته شده که تازه میخواهند بردگیمهای مشارکتی را امتحان کنند یا دنبال یک گیمنایت سبک هستند. اما ایکس-من طرفداران سرسخت مارول یا بازیکنانی را نشانه گرفته که از قبل با سیستم آشنا هستند و میخواهند چالش بیشتری ببینند. هر دو بازی از صفحه ماژولار و مدیریت دست استفاده میکنند، اما ایکس-من با قهرمانان خاصتر و سناریوهای پیچیدهتر، تجربهای غنیتر و تکراریتر ارائه میدهد.
در نهایت، انتخاب بین این دو به سلیقه و شرایط گروه بستگی دارد. اگر تازه میخواهید یک بازی ابرقهرمانی را شروع کنید یا گروهتان ۴ نفره است، نسخه اصلی انتخاب بیدردسری است. اما اگر تیم ۵ نفره دارید و از قبل عاشق مکانیکهای بازی هستید، ایکس-من با شخصیتهای نمادین و چالشهای بیشتر، ارزش سرمایهگذاری را دارد. هر دو حس و حال مارول را زنده میکنند، اما ایکس-من مثل یک اپیزود حماسیتر از یک سریال معمولی است.