هارمونیها و آزول هر دو بازیهایی هستند که با چیدن قطعات روی یک شبکه، شما را به خلق الگوهای بصری جذاب دعوت میکنند، اما مسیری که برای رسیدن به این زیبایی طی میکنید کاملاً متفاوت است. در آزول، شما با درفت کردن کاشیهای رنگی از یک دایرهی مرکزی و چیدن آنها روی صفحهی شخصیتان، درگیر یک بازی تاکتیکی و پرتنش میشوید. هر حرکت شما مستقیماً روی انتخابهای بازیکنان بعدی تأثیر میگذارد و این تعامل منفی، بخش مهمی از هیجان بازی است. در مقابل، هارمونیها فضایی آرامتر و سولو-فرندلی دارد؛ شما زیستگاههایی را روی یک صفحهی ششضلعی میسازید و با جذب حیوانات و تکمیل الگوهای خاص، امتیاز جمع میکنید. خبری از دزدیدن قطعات از جلوی دست دیگری نیست و هرکس در دنیای خودش غرق میشود.
از نظر پیچیدگی، آزول با وجود قوانین سادهاش (سختی ۱.۷۷)، یک بازی عمیق و رقابتی است که در آن محاسبهی ریسک و برنامهریزی برای پُر کردن ردیفها اهمیت زیادی دارد. هارمونیها با سختی ۲.۰۱ کمی سنگینتر به نظر میرسد، اما این پیچیدگی بیشتر ناشی از تنوع در نحوهی امتیازدهی و هماهنگسازی زیستگاهها با حیوانات است تا تعامل مستقیم با حریف. اگر به دنبال یک بازی پازلمحور و مدیتیتیو هستید که بتوانید آن را با هر تعداد بازیکن (حتی تنها) تجربه کنید، هارمونیها انتخاب بهتری است. اما اگر رقابت تنگاتنگ، برنامهریزی در لحظه و حس رضایت از تکمیل یک کاشیکاری بینقص را دوست دارید، آزول همچنان یک شاهکار بیزمان در این سبک محسوب میشود.
